Interview over de cursus

Cover interview cursus

Hoe leren we onszelf en anderen te vergeven?
‘Het heeft alles met kiezen te maken. Het ego is niet in staat te vergeven, het gelooft nu eenmaal in schuld. Maar jij bent het ego niet. Jij bent een schepping van God die ervoor koos te geloven in schuld. Je kunt ook kiezen voor liefde en onschuld.
In de praktijk betekent dit een oefening in openheid: ik zóu deze situatie, of die ander, of mezelf ook ánders kunnen zien dan schuldig. Wat als ik dit zegen? Mezelf zegen? Die ander? Die openheid is heel kostbaar. De Cursus traint je erin. Als antwoord op die openheid gebeurt het wonder, het komt over je: een bevrijdende ervaring. Je ziet niet langer donkere schuld. Dat is weer die omslag. Het wordt licht in je. Iemand die voor het eerst in een Cursusgroep was bekende dat ze haar partner al veertig jaar haatte en dood wenste. Ze was bereid tot openheid, al wist ze niet goed hoe. Ze paste enkele werkboeklessen toe. De volgende bijeenkomst vertelde ze hoe tot haar verwondering die mateloze haat gesmolten was. Ze straalde, sprak van een nieuwe liefdesstroom. Er is echt geen toverij in die lessen, hoor, maar er schuilt een enorme kracht in openheid voor liefde.’

De manier waarop wij kijken naar gebeurtenissen in ons leven bepaalt hoe we ons voelen. ‘Je bent niet het slachtoffer van de dingen die je ziet’, zegt de Cursus. Kun je dit uitleggen?
‘Ik had het al over projectie. We verklaren anderen schuldig aan onze pijn. Zij zijn dan de daders, wij het slachtoffer. De Cursus stelt: ik ben niet het slachtoffer van de wereld, ik heb die wereld zelf bedacht. Dat wil zeggen: het is mijn individuele kijk op de zaak. We bepalen altijd zelf hoe wij de dingen waarnemen. Een geweldige eyeopener, vind ik.
Daders en slachtoffers, dat is een hot item. De Cursus is er niet op uit dergelijke zaken te bagatelliseren. Het gaat om de manier van kijken. Ik kan kijken vanuit mijn zwakheid zoals ik die beleef. Maar er is kracht in mij! Ik kan op zoek gaan naar die kracht. Liefde is de kracht die in staat is mijn pijn te genezen. En die liefde is in mij te vinden. Dat bevrijdt me. Voor mij is dit een van de mooiste kanten van de Cursus. Ik heb het duizenden keren zien werken, die bevrijding. We zijn geen slachtoffer. We zijn door en door krachtig.’

De Cursus zegt ook dat wij onschuldig zijn en dat het kwaad niet bestaat. Als ik om me heen kijk vraag ik me soms af, bestaat het Goede wel?
‘We zijn ten diepste onschuldig, want zo zijn wij geschapen. Onze ware aard is, voor eens en voor al, onschuld. Ons Zelf, dat liefde is, kan niet anders dan onschuldig en heilig zijn. Ons Zelf is dus altijd ongerept. De Cursus helpt je die onschuld te ervaren. Ik moest ervan huilen toen het zich aandiende. Je hoeft nooit meer van een ander te horen dat je onschuldig bent. Je weet het. Bestaat het Goede? Soms zie je het Goede zich onmiskenbaar uitdrukken. Je ziet mensen handelen vanuit het beste in zichzelf, pure liefde. Kijk, en zie het! Maar soms lijkt het Goede niet zichtbaar aan de oppervlakte. De Cursus leert je dan dieper kijken. In iedereen is liefde. Leer het zien, en nodig het daarmee uit naar de oppervlakte.’

Laten we aannemen dat het Goede bestaat. En het Kwaad?
‘Kwaad is iets ogenschijnlijks aan de oppervlakte. Kijk dieper! En zie dit niet als een goedkope ontkenning. De Cursus doet ons een prachtig voorstel: zie iemands gedrag altijd als één van twee zaken: ofwel een uitdrukking van liefde, ofwel een vráág daarom. Deze visie verdient volgens mij de Nobelprijs voor de vrede. Een uitdrukking van liefde is goed, niet? Een vraag om liefde is óók goed, en hoogst nuttig om die te zien. Dan kan je hem namelijk beantwoorden op de enige manier die werkt. Wie zich misdraagt vraagt om liefde, niet om afwijzing. Zegen, en wees behulpzaam zo goed je kunt. Individueel toegepast geeft dit innerlijke vrede. Dat wéét ik. Mondiaal toegepast geeft dit wereldvrede.
Ik leerde dit iemand in de gevangenis. Hij was érg vertrouwd met geweld. Ik leerde hem zegenen in plaats van vechten, de eerste keer dat ik hem sprak. Ik beloofde hem meteen minstens één opmerkelijke, niet weg te redeneren verandering in zijn omgeving, voordat ik hem weer zou zien. Een week later; hij glansde. Drie veranderingen in reacties van anderen, het begon dezelfde dag nog. Hij kon ze me haarfijn vertellen, en kreeg diep ontzag voor de kracht van zegenen. Nu begint zijn dag ermee.’

download